غروب که شود هوا عطر ملایم برگشتن پخش می کند پاها به راه می افتند و کوچه شکل جاری عاطفه دارد غروب که می شود سیبی در جیب و سلامی در سینه به خانه می رویم تا سلام کوچکی بگیریم از دهان کوچک کودک و ستاره ها نزدیک تر شوند به بام سپیده دم آهسته از کنار خواب پر هیاهوی کودک بر می خیزم با نای بازیافته از نان و انگور و رؤیا و به کوچه می زنم و کوچه بوی جاری شک دارد روز که شاه شود کا وزیر می شود هر دو سوار اسب هاشان و ما ، همیشه بز می آوریم روز که می آید تعطیل می شوند عاطفه و کوچه و شهر سراپا کارخانه ی بزرگی که وهم تولید می کند غروب بی سیب و بی سلام و بی سلام کوچک کودک به خانه برگشتم خانه نبود خانه مصادره ی کار و کارخانه است حالا و کوچه بوی ساکن دق دارد ستاره ها گریخته اند و آسمان رنبیده است روی بام
