در این باغ کوچک چرا چرا صدای تبر قطع نمی شود چرا صدای افتادن ؟ تا کی به سوگ سروها بنشینیم تا کی به سوگ صنوبرها در این باغ کوچک مگر چند سرو صنوبر هست که دندان برنده ی تبر از شکستنشان سیر نمی شود ؟ دیری نیست همین جا سه سرو فروغلتیده داشتیم غزاله ، مختاری ، پوینده چرا دوباره صدای تیر ، پس چرا ؟ پریروز گلشیری دیروز رحمانی امروز احمد شاملو یعنی هفتاد سال شعر مجسم تا کی ، پس تا کی این سروهای زنده این بانوان فرخنده مریم ، سیما ، فرزانه ، آیدا در سوگ سروهای خفته سیاه بپوشند و دل های صنوبریشان را در اشک داغ به گرسنه ی ابدی ، خاک بچشانند بس نیست ، نیست دیگر مگر چند سرو صنوبر ؟ دندانت بشکند تبر احشایت بپوسد خاک ! خاک خاک بر سر اما صدای تبر قطع نمی شود در خواب و بیداری صدای تبر قطع نمی شود و باغ کوچک ما می لرزد در خویش و می گرید در خویش
