بی وهم جن چه سوت و کور است این خانه ی شیشه ای نورآجین به سوت وکوری مغاره های نامتولد ابتدا یادت می آید چه شبان سرشاری داشتیم که لب پر می زد راز از آن ها به سمت چشم و ذهن خالی ما ؟ چه تاریکی های زیبایی داشتیم مالامال حیات پنهان با آن چراغ های کوچک که پیش پایمان را ایمن می کرد فقط و تولدهای جن که وول می خوردند به سوک ها و از سر و کول هم بالا می رفتند ؟ یادت می آید چه ترس های زیبایی داشتیم ؟ چه سوت وکور است این دنیا چه خانه های زشتی می سازند امروزیان پیروز بی دخمه ی برای موشی که نقب داشته باشد به گنج شهر زمرد و مهره ای بیاورد سوزان از سینه ریز هان یا گردن گزیده ی کلوپاترا شهر شکست خورده زیر چکمه ی فاتح ها الفاتحه پیروزیان امروز و دختران فیروزان ها دوشیزگان دیروز در کوچه ها رها و در جوال شترها خاک خرابه های دارا دست بریده ی شاپور و بیستون مکتوب در سامسونیت قاچاقچی ها استخر و شوش هم در برگ کوچک چکی فکس شد به آنطرف دنیا آه ای اهورا ایمن بدار سرزمین مرا از دروج با وهم جن و بی هول انس چه خانه های خوبی داشتیم چه تاریکی هایی یادت می آید ؟ حالا نورافکن ها را باش که فیف های مکنده ی چرخانشان را از شش جهت دراز می کنند ، تا قربانی را مانند توله موشی به هاضمه ی مسلس ها بکشانند و شهرهای زشت با حصارهای بلورین که تکثیر می کنند زندانی را تکثیر و تو سری خورده ، پخ تا هیچ اسیری حس نکند تنهایی را چه دیوارهای کوتاهی چه پنجره هایی چه رودررویی های خندانی یادت می آید ؟
