دندانی فلزی در استخوانی سبز این است سزای ایستادن سر بالا زخمی ظریف از خون آفتاب در آوندها شکفتنی به تماشای بیگاه روبروی مرگ هزار آوا این است سزای پلک زدن سزای دیدن بی جا قفسی و آوازی زرین در زنجیر این است سزای خواندن بی پروا مگر نمی دانستی ای پرنده ، که شاهد ها را می کشند ؟ مگر نمی دانستید ای گل ای درخت ای
