بهار این بارت به تابستان قطب نبرد ؟ به تابستان بهاری آنجا ؟ به ازدحام آشیانه و آواز ؟ به زایش مسافران همیشه سیزیف ها که سنگ هاشان را در چینه دان می برند ؟ درنای خسته سیزیف خواب آلود سنگ عزیزت را چه خواهی کرد ؟ بار امانتت را سنگم را کودک بازیگوشی برداشت و اکنون کنار تالاب دیار شما افتاده آغشته ی خون بال من آن سنگ دیگرت چه ؟ مرغانه ی درشت سفیدت ، که قطب را باید به اهتزازهای تازه بیاراید یا سیزیف های تازه ؟ آن سنگ در درونم شکسته آن سنگ در درونم پرتاب شده و بال جانم را شکسته اما ، به راستی ، ای شاهد سمج این چند و چون یاوه برای چیست ؟ در معبری که هر لحظه هزاران درنا هزاران سیزیف اند و هزاران سیزیف میلیون ها انسان که سنگ هاشان را هم در چینه دان یا جامه دان یا زهدان می گردانند درنایی کمتر سیزیفی کمتر مگر چه اتفاقی خواهد افتاد ؟ ای شاهد سمج ؟
