قوچ پیشاهنگ شاخ های ستبر برگشته ی تو آب های منجمد شده ی درون تواند هر بندی تجسد سالی از چند برکه آب خورده ای و چند گلوله ی به خطا رفته میانه ی این بندها را شیار زده است خوشا به حالت تو از این معما هیچ نمی دانی موهای من شیهه های منجمد شده ی قلب تازیانه خورده اند و ناخن هایم را پلنگ های ماه گیر که از آبخور جگرم فرا جهیده اند سنگ شده اند میان قله و ماه سپیدی گردن کدام آهو بر من تابیده ، پری زده ام کرده از چند چشم رموک این همه غرق شبنم شده ام ؟ بدان به حال من که از این همه معما هیچ نمی دانم
