ساعت شش غروب دیروز است و من با جیب های پر از گریه از کارخانه به خانه برمی گردم تا دستمزد ناچیزم را ترضیع نورسیده ی دیگر در شیشه ی کبود پستانکش بچکانم سخت است روزگار و کودکان بد قلق ما هم نا آمده از شیر خشک نبدو و هر مارک دیگری عشقشان می گیرد و غیز شیره ی جان ما ، چیزی در کام های کوچکشان شیرین نمی نشیند این کودکان بد قلق ساعت شش غروب امروز است و من با جیب های خالی از گریه به خانه بر می گردم با دستمال گمشده و جیبهای سوراخ کدام سکه ایمن خواهد ماند و این ، به خشت کاغذی افتاده این چندمین گرسنه ی یک قطره شیر بگذار احتضار را از خون ناف خویش بنوشد ساعت شش غروب فرداست و من با جیبهای پر از گریه ، از گورستان به خانه باز میگردم و کارخانه ها همه در اعتصاب اندوهند
