آنکه قرار است این شعر ها را بخواند فردا متولد شده و تا پیری من فرود آمده او کسی است که تمام غزل های جهان خار دامن چرخانش اند و غبار دامنش رنگین کمان های شگفت در آفاق من نشانده تا پیشانی من شرمنده ی چروک های خود نباشد و آینده ، پایی آشیلی برای دور شدن بیابد آینده ای که اکنون لوحه ی گوری است نزدیک فرسنگ نمای ابدتی بسیار دور
