نفس عمیق و قدیمی به حجم خالی همین اتاق بزرگ تا روح باران بیرون برسد تا بن ریه هام بوزد بر جدار خشک دلم و دندان های نقره ای قطره هاش جانم را بگزد تنمایی آرام و ابرانه و هر چند دلم خواست می خواهم از جنس ابر باشد نرگسی در آب و گیسویی در باران و چشم هایی از پشت شیشه ی بخار آلود و ترانه ای بخوانم ابری وخیس برای گلوله های سنگی در آفتابی که کمی شبنم از مژه های طلایی بلندش بچکد
