باز آن غریب مغرور در این غروب پر غوغا با اسب در خیابانهای پر هیاهوی شهر پیدا شد در چار راه باز از چراغ قرمز بگذشت و اسبش از سوت پاسبان و بوق پردوام ماشین ها رم کرد او مغرور در رکاب پای افشرد محکم دهانه را در فک اسب نواخت و اسب بر دو پا به هوا چنگ انداخت و موج پر هراس جمعیت را در کوچههای تیره پراکنده ساخت آن سوی تر لگام فرو بگرفت با پوزخندی آرام خم گشت روی کوهه زین و دختران شهری را که می رفتند از مدرسه به خانه تماشا کرد باز آن غریبه ؟ دخترها پچ پچ کردند باز آن سوار وحشی ؟ اما او این جلوه گاه عشوه و افسوس را بی اعتنا به آه اضطراب غریزه رها کرد آن سوی تر در جنب و جوش میدان اسبش به بوی خصمی نامرئی سم کوبید و سوی اسب یال افشان تندیس شیهه کشید شهر بزرگ با هیبت و هیاهویش از خوف ناشناسی مبهوت ماند آنگاه که حریق غروب در کلبه های آب فرو می مرد و مرغک ستاره ای از جنگل افق بر شاخه شکسته ابری می خواند کج باوران خطه افسانه از پشت بام ها با چشم خویش دیدند که آن غریب مغرور بر جلگه کبود دریا می راند
