پاسی گذشته ازشب از نیمه شب که باد از لای پایه های فلزی اسکله از آبهای پچ پچ از ماهیان بیدار از آبهای خواب بیدار شد از زیر طاقهای بلند بازار از زیر طاقهای بوی ماهی و قفل های سنگین و خواب پر مرافعه پاسبان وزید آوازخوان و پرسان از طاقهای باد گذشتم از طاقه های آب که پل می گشودشان از شال های سبز و لطیف آب این شالها به شانه کی بال خواهد زد ؟ این ترمه ها به گردن کی شال خواهد شد ؟ وین جامه ها به قامت کی موزون ؟ آن دورها در چار راه توفان در ملتقای چارکویر خشک آن نخل پر شکسته آن دختر بتیم قبیله را باید امیر چارقد سبزی از این همه غنیمت و خلعت در دل بماند آیا ؟ بیداد شوره کشته خشکیده یاس باغچه ما آواز چارگز کفن نو را در دم دمان عید خوش خوش بخواند آیا ؟ پاسی دو مانده از شب نزدیک تپه های نیلوفر فلق نزدیک بوی جاری بزغاله در کوچههای پر علف خیمهگاه ایل بیمار گونه زرد خمیده غریب وار تطهیر یافته در شط پر جلال ظلمت تعمید یافته در چشمه کبود محاق ماه از انزوای غار تفکر بیرون خزید در چار راه توفان بر آستان 29 اندیشناک درنگی کرد بر ما چه روزگاری رفت آن چاه پر مخالفت از روزگار ما چه دماری آیا دوباره باید ؟ آنگاه پوشیده سرخرویی خجلت را در زردگونگی مشقت به سایبان چوپان آن نخل پر شکسته خرمای خشک و چمچمه آبی را در چار راه صاعقه روی آورد
