در عمق پاک تنگه دیزاشکن نجواگران غارنشین پیر از زوزه مهیب هیولایی آهنین دویانه گشته اند و کوه با تمام درختانش بید و بلوط و بادام امروز یاد آور ترنم سم ها و سنگ هاست با سنگ سنگ تنگه حسرت سنگر شدن و اندوه انعکاس صفیر تفنگهاست اینجا چه قوچ فربهی از من در غلطید آنجا چه پازنی روزی که شیرخان سردار یاغیان از تار و مار قافله ها بازگشته بود اینجا چه شعله های بلندی شب کوه را مشبک می کرد با شاخه شاخه جنگل بید و بلوط و بن آواز خشکسالی پرواز و نغمه است دیگر پرنده ها شبهای پر ستاره مهتاب را به زمزمه پاسخ نمی دهند و کولیان خسته پای اجاق ها آهنگ جاودانه مس سر نمی دهند تا آسیاب تنگه قافله گندم سنگین و خسته سربالایی را از قریه های نزدیک در گرگ و میش صبح نمیاید در عمق شاخه های بلوط دیگر پلنگ ماده نمی زاید و گرگ عاشق از گله انبوه میشی برای ماده بیمارش دیگر نمی رباید گفتند : نهر دره دیزاشکن را از چشمه سوی باغ دکلهای نفت کج کرده اند و جاده های قافله رو را کوبیده اند زیر سم اسبهای سرب و کبک های چابک خوشبانگ را به دره های غربت پرواز داده اند نجواگران غارنشین گفتند اینک به جای قافله های قماش از چاشتبند یکدگر خرمای خشک و پاره نانی با حیله می ربایند در خطه کبود افق دیدم نجواگران گرسنه غار بیل بلند و توبره ای بر پشت با فعله های دیگر در امتداد جاده نیلی آزرده می روند سر کار افسوس و آه گفتم یک روسپی دیگر دوشیزگی ربوده شد از کوه زادگاه
