ای دوست ای همسفر که مادیان سفید رویا را به سوی صخره های مشتعل مشرق سوی سپیده سحری می رانی من یابوی پیر و اخته بیداری را در زیر ران گرفته ام ای دوست با کولبار سنگین از کابوس ها و خورجین های بذر ای همسفر لختی دهانه را در فک راهوارت بنواز و آرامتر بتاز ای همسفر تا هر کجای مرتع سبز فکر تا هر کجای بیشه مهتابی خیال تا هر کجای شط تماشا که شادمانه می گذری می روی لختی درنگ کن و صخره های ساکن پایاب را به من نشان بده ای یار ای مادیان سوار سبکتاز در این خلنگ زار هلاک آور تنها مرا میان بیابان مگذار
