افق تاریک و دل تاریک شب از جادوگران سکه باز اختران ، تنها لطیف آسمان تسخیر پاک آلای ابری چرک و آلوده خمش ، بار افکندیه ، تنبل آیین ، اشتران کوه خوابیده افق خالی و شب بیمار گره بگسسته زیر دست پیر ذهن روان بر جاده های چرب هر دانه ز تسبیح ظریف یاد گران پا مرغ کور خستگی از خاک چیدنشان به دور چشمه سار چشم ، چشم آهوان خاطره ها زده حلقه بسان قطره های اشک بر مژگان کند در جاده ی دور صدایی ، گوش تیز ، اسب نجیب هوش سواران ریزدش بر آبسار چشم و جویدشان ، نبیندشان گره بگسسته زیر دست پیر فکر سبک اندیشه ها هر یک روان در جاده ای چون زورقان از ساحل بندر سپیده جو ، سیاه سایه ی تردید نهد آهسته پا در بیشه ی وسواس خمیده یاغی اسبان افق از تشنگی دشت ها بر جدول دریا غبار جاده ی مهتابشان آبشخور آلوده است سگ شب پاسدار حادثه های نهان بر ساحل آسوده است هراسان طفل دل پای تپش از نیش خار موذی هر لحظه اش مجروح دود شیب و فراز تپه های عمر را در جستجوی سایه خویش رود تا بر فراز آخرین قله نفس گیر و عطش در چشم ببیند دور دست شهرهای رنگ زندگانی را ببیند بر سمند آرزو چابک سواری جوانی را افق تاریک و شب جاری ز قلب صخره ی چرکین و پیر جهل تراود زیبق آسا چشمه سار شعر شتابد دست هر مصرع درون سینه هر دشت دمد بر تکمه ی پستان هر دانه تب شهوت گریزد دست هر مصرع به صندوق پر از الماس های یاد شتابد پای هر مصرع میان کوچه های ساکت شهر بزرگ دوستی تا خانه ی معهود شتابد مرد هر مصرع درون بستر ممنوعه ی معبود رود پیغام هر مصرع به شهر دودناک دشمنی ها شبان تاریک و شهر آرام دلان از باده ی درد غریب خویش ناهشیار گرفته کولبار عشق ها بار امانت هر یکی بر دوش غمین در کوچه های شهر می گردند چو سرگردان یهودان ، کاسب آوارگی خویش تپش ها هلهله افکنده خواب آباد شب را می رود تا آسمان ها چاوشی آه هوس های بلند امید کوته دست کمند ماهتاب افکنده بر دندانه ی هر قصر سر از پندار رنگین غرفه ها سرشار عطر و دود دریغا این تناور قصرها کوتاه دریغا پنجه ها چالاکتر می بود غمان بسیار و شهر خفته در جنبش به یورت خالی شب می چرد کفتار پیر روز ز صندوق پر از سنگ و کلوخ خاطره ها می رمد دست لطیف شعر غبار شهر غارت دیده ی رؤیا گرفته آسمان ذهن را تاریک سواد منظر اندیشه ها گم می شود از چشم اندیشه سپیدی می کشد بر شیشه ها و پله ها انگشت سیاهی می زند در سنگ چشم خستگان ریشه
