پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي جمله‌ی لای پرانتز، معترضه است. بی‌وقت می‌خوانی خروسِ سَحَری چاقوی کهنه بيدار است هنوز. (از آشپزخانه همهمه‌ی عجيبی می‌آمد. قابلمه، کِتری، قندان و مَلاقه برای چاقو نقشه کشيده بودند.) عجب ...! (دست بردار ... برادر! رَدِ پايت را پاک نکن، تا آخرِ دنيا برف است.) خروس آرام گرفته بود اشياءِ خانه از تاريکی می‌ترسيدند، پسين بود نه سپيده‌دم، نه صبح، نه سحرگاه. باورش دشوار است، چاقو داشت دسته‌ی خودش را می‌بريد.
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي داستانی کوتاه برای کودکانِ خيابانی جُلبکِ سايه‌نشينِ سنگ به ماهیِ لغزانِ درياها می‌انديشد، ماهی به پرنده‌ی هفت‌آسمانِ بلند، پرنده به آهو، وَ آهو به آدمی ...! وَ آدمی به چه می‌انديشد؟ وَ آدمی عشق را آفريد تا جُلبک و ماهی و پرنده و آهو آسوده زندگی کنند.
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي سينه به سينه آسمان آمد وُ آهسته زير گوشِ ماه چيزی گفت انگار. ماه آمد وُ به کوچه‌ی کهن‌سالِ مُشيری چيزی گفت انگار. کوچه کوچه‌ی بی‌گفت و بی‌گذر رو به روشن‌ترين پنجره چيزی گفت انگار. چيزی، رازی، حرفی سخنی شايد سَربَسته از چراغی شکسته‌ی هزار پاييزِ بی‌پايان. دريغا هزاره‌ی بی‌حالا، حالا کوچه، پير درخت، پير خانه، پير من پير وُ گلدانِ بالای چينه که پُر غبار! اگر مُرده‌ای، بيا و مرا بِبَر، و اگر زنده‌ای هنوز، لااقل خطی، خبری، خوابی، خيالی ... بی‌انصاف!
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي دلتنگِ توام پشتِ پرچينِ اردی‌بهشت منتظرت می‌مانم مَرغا پسينِ ترانه و تيهو عطرِ آب عبور پروانه پروانه از پَرَند، همين و خلاص ... که بی‌حواس خرابِ خوابِ تو می‌روم از گريه‌های بلند. بلند باد است که می‌وزد، و راه، و چراغ، سَفر، ستاره، چَمْ ريحان، و طعمِ چای، مزه‌ی ماه، چند حبه قند، و گفت و لطفی ساده به سايه‌ی ايوان. نزديک‌تر: بيشه‌ی شور، بوته‌های گَز، نيزارِ هزار نيزه‌ی بالِ رود، دو سنگِ ايستاده بالای کوه. دورتر، کمی: می‌کشان، مزرعه، زن، تکرارِ طيلسان، ترانه‌ها، چوخاها، چرايه‌ها، و رَد و راهِ مسافری بر نَرمه‌های غبار، کنگره‌های خارا، بالادستِ دامنه، دره‌ی انار. مَرغا عروسیِ آب و سنگريزه‌های خيس. چشمه‌ها، چراغ‌ها، لچک‌ها وُ اشاره‌های اَنيس. مَرغا دعای دوخته بر کتفِ کُنار و کبوتر، تَر، ترکه، توتيا، مَلمَل و کودَری، غَش‌غَشِ خنده‌ها، کلمات، حرف‌های سرسری. و کوچ، کرانه‌ها، کوه، سينه‌ريزِ کبود، و بو، بابونه، فتير، فرقِ گشوده‌ی رود. مَرغا، هی مَرغا ...! ماوای هر چه پسين، هر چه پروانه، هر چه پَرَند، خراب، خرابِ خوابِ تو می‌روم از گريه‌های بلند.
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي بازی در تعويضِ حلقه‌ها بعيد می‌دانم از راهِ دريا رفته باشد دريا فقط تخيلِ مستعارِ من است. شما به کدام دليل خيال می‌کنيد هر به دريا رفته‌ای روزی برهنه به آفتاب خواهد رسيد؟ به طورِ قطع و يقين يکی خواهد آمد، شاهدِ روشنِ اين سخن، تخيلِ مستعارِ من است که لبريزِ کلماتِ حضرتِ حافظ است. همه‌ی ما در آيينِ مرموزِ ماه به ستاره‌ی دنباله‌دارِ سپيده‌دم قَسم خورده‌ايم. ما کلمه به کلمه درکِ عميقِ اين اتفاق را کامل خواهيم کرد، ما مجلسِ مُغانِ اين قبيله را قانع خواهيم کرد. از اين دقيقه به بعد ما بر سَرِ سهم اين چراغ و آن ستاره چانه نخواهيم زد. شما نيز نگرانِ دريا نباشيد، او باز خواهد گشت اتفاقا از راهِ دريا بازخواهد گشت، بَسآمدِ دريا، دريا ... فقط تخيلِ مستعارِ من است.
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي داستان قلع و قمع شده‌ی کاووس پيشدادی پسرِ ابوجرير وُشْمگير راه‌بَلَدِ ما بازنشسته‌ی راه‌آهن بود ما خلافِ مسيرِ ستاره‌ی زهره پيش می‌رفتيم. آسمان خيلی دور بود پيدا نبود. پرسيدم مختومقلی! من پيش از سپيده‌دم مُرده بودم، اما الان اينجا حوالیِ اَترَک چه می‌کنم؟ چرا محمود با ما نيامده؟ (محمود هم با من مُرده بود!) بارانِ يکريزِ دُرُشتی رَدپای توماج را می‌شُست، درازنای بی‌منزلِ دريا ناپيدا بود، همسرايیِ مُردگان در مِه شنيده می‌شد، جوانان قلعه‌ی نور از پُل گذشته بودند، بویِ ميوه‌ی می‌خوش می‌آمد. يک عده مشغول بريدن جنگل بودند برای تابوتِ همه‌ی ستارگان همه‌ی ستارگان روشنِ پيشِ رو. مختومقلی سه‌تارش را برداشت رفت زير درخت اَفرا نشست، فقط پرسيد: اين ريل‌های بی‌پايان آيا به گُنبدِ خضرا می‌رسند؟ بگذار راه‌بَلَدِ پيرِ فراريان بخوابد، فردا از مَرزِ ماه خواهيم گذشت.
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي تکرار و فراموشی آيا هنوز اين روشن‌ترين اشاره‌ی روز است که تاريکی را به اختيارِ خود رَقَم می‌زند؟ می‌گويند صبوری کنيد، فريبِ اين حروفِ ناخوانا نشخوارِ بی‌هوده‌ی باد است که می‌وَزَد. راهی نيست. ديگر نه عطرِ نانی که در سَبَد، نه بارشِ ماهيانی که معجزه. برای رسيدن به قُله‌ی ماه بايد به نبضِ بی‌قرارِ همين شبتابِ مُرده قناعت کنيم. مهم نيست! شبی، شبی شايد آسمانِ گرفته‌ی اين همه عَزا آوازهای آفتابِ سفر کرده‌ی ما را به ياد آوَرَد.
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي آخرين روزهای اسکندر مقدونی با حوصله، آرام، با شکوه. يکی يکی نارنجک‌ها را به کَمَر بست کپسولِ سيانورِ کهنه را لای دندانِ خالیِ سمتِ چپ پنهان کرد. فرمود: مدال‌ها! فرمود: دو قطار فشنگ! فرمود: شمشيرم! ضامنِ مسلسل را آزاد کرد سرش را بالا گرفت و دوباره تکرار کرد: راسِ ساعتِ ۹ راسِ ساعتِ ۹ (طبق معمول بايد بگويم: سپس!) و سپس از پله‌های مخفی‌گاه بالا آمد به درگاهِ حياطِ شمالی، البته رو به جنوب رسيد بالا و پايين کوچه را پاييد، کيسه‌ی زباله را کُنجِ سايه زيرِ چنارِ پير گذاشت، و چند لحظه بعد به مخفی‌گاهِ کهن‌سال خود بازگشت، بازگشت و در آماده‌باشِ کامل به رختخواب رفت، به رختخواب رفت و آهسته زير لب گفت: می‌خواهم بميرم، و مُرد!
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي اشتباه در تلفظِ نی بی‌پدر! من اين دايره‌ی بی‌راه را بارها دور زده‌ام تا به اين نقطه‌ی روشن از علاقه رسيده‌ام، حالا تو می‌گويی جای علامتِ تعجب کجاست؟ همين جاست بيا ....! من اين مرگ را مرگِ مثلِ هميشه را بارها دور زده‌ام تا به اين بازدَمِ دانا از دلالتِ زندگی رسيده‌ام. من اين حروف اين حروفِ بی‌حوصله را بارها دور زده‌ام تا به اين سکوتِ ساده از سايه‌نشينیِ رسولان رسيده‌ام. حالا بيايم چه کنم، چه بگويم، چه بشنوم ...؟ بگذاريد اين يکی دو روزِ بازمانده از بامداد را تنها برای خودم زندگی کنم.
