بخواه! چه فرقی می‌کند کجا و کی ...! وقتی که طاقتِ شنيدنِ هيچ خط و خبرِ خاصی در تو نيست ديگر باد برای خودش سايه برای خودش و آب، و عصر، و پرنده رفته از خوابِ درخت و اشتياقِ آشيانه، دور! کاری به کارِ شما ندارم تکليف اين شبِ اصلا از ستاره خسته که روشن است. من با خودم به همين شکل ساده از چيزی که زندگی‌ست سخن می‌گويم. می‌گويم صبوری خواهرِ دخيل‌بسته‌ی خاموشان است می‌گويم سَحَر‌خوانیِ مرغِ ماه خبر از بلوغِ رسيده‌ی رويا نمی‌دهد. می‌گويند تو بی‌جهت به جانبِ آن کلمات وُ از اين کتابِ سوخته به صحبتِ دريا رسيده‌ای باد از بالای چينه‌های شکسته می‌گذرد سايه به سايه‌سارِ سايه به خواب رفته است و پرنده نيز روزی به دامنه‌های دعاگرفته‌ی ما باز خواهد گشت. از خودشان بپرسيد خواهرانِ دخيل‌بسته‌ی اين همه خاموش ديدگان دريا را در چند پياله از گريه‌های من شُسته‌اند. اصلا نپرس فرقی نمی‌کند!
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي شبی يکی دو پلاک پايين‌تر از خاموشیِ خانه‌های ما کسی هنوز بالای بامِ قديمیِ کبوتر و بندِ رخت چيزی می‌گويد رو به راهی دور! اما تمام همسايه‌های ساکتِ ما می‌دانند ديگر اين جا جايی برای آب و دانه‌ی دريا نيست. جامه‌های خيسِ مسافران ما هنوز چشم به راهِ روزگاری ديگر دل از بندِ رختِ باد و يک آفتابِ روشن ... دل نمی‌کنند! امروز سحرگاهِ جمعه‌ی آخرين هفته‌های پاييز است کودک کنارِ جدولِ شکسته‌ی کوچه بَندِ کفشِ کهنه‌اش را سِفت گره می‌زند. از پی دو زن، سه مرد و يک پليسِ پير می‌دود کفش‌های کهنه‌اش بزرگ‌اند باد پشتِ پای پروانه را می‌زند اتوبوسِ خطِ واحد رفته است راننده داشت گلِ آفتاب‌گردان می‌شکست راديو می‌گفت برای رسيدن به رهاترينِ روياها دير شده بود عارفِ بزرگِ هزاره‌ی حروف در باد سخن می‌گفت و ديوانه‌ای پای آخرين سَروِ گلستانِ شهرداری از شروعِ شبِ بعدی می‌ترسيد فقط نگاه می‌کرد آرام، بی‌آزار، خواب‌آلود و خيره به راهی دور ...! حالا کودک از عرضِ خيابانِ انقلاب می‌گذرد می‌رود سمتِ ميدانِ آزادی و خورشيد رفته ... اصلا خياليش نيست باد است و بام‌های قديمیِ کبوتر و بَندِ رخت، و جامه‌هايی هنوز هَماغوشِ عطرِ عزيزانی از اينجا دور ...! و کسی که پای آخرين سَروِ گلستانِ گريه‌ها مُرده است آرام، بی‌آزار، خواب‌آلودِ هزاره‌ی کبوتر و دريا. کفش‌های کهنه برايش بزرگ‌اند تابه‌تا، خسته، بی‌گره، پايينِ پاگَردِ پلکان پروانه به خواب رفته است: بليط‌ها در مشت يک بغل نانِ تازه و پاکتی پُر از انگور بی‌دانه!
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي شايد تو غفلت پروانه را در باهای بی‌هنگامِ پاييزی نديده‌ای که بدانی آذرماه از آوازِ کدام پرنده‌ی تنهايی اين همه زمستان است! بيرون خانه يک عده آدمی ايستاده‌اند سردشان است می‌گويند هر کسی از راهِ شب آمده آمده آينه را به خاطرِ صبح بشکند. چه غبار غفلتی گرفته اين خواب ناتمام! من حرفم هنوز ناتمامِ همين ترانه است پروانه‌های بعدی را بپا باد می‌آيد من زود باز خواهم گشت!
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي آن دارند حرف می‌زنند يکيشان فقط نگاه می‌کند يکيشان مثل صراحتِ لهجه‌ی باد است بوی باران و برادرانِ رفته از اينجا می‌دهند انگار از نورِ خالصِ دريا آمده‌اند چند نفرند به آبیِ آسمان نزديک‌تر تاکيد عجيبی روی بعضی واژه‌های ما دارند انگار چيزهايی در سايه‌روشنِ ستاره می‌درخشند: پولک شکسته‌ی ماه بلورِ آب، حواسِ تماشا ...! می‌گويند: برای نجات نيلوفر از سايه‌سارِ صخره آمده‌ايم صخره آن بالاست همه می‌ترسيم. پروانه‌ها رفته‌اند ميانِ ماه و اين همه ابرِ عزاپوش پادرميانی کنند. مسافری که از تيره‌ترين افق آمده بود می‌گفت: معلوم نيست چه رُخ خواهد داد قناری‌ها از خواندنِ جُفت‌های خود می‌ترسند از آوازِ باد و رويای ليموبُنان می‌ترسند ديگر کسی کلماتِ روشنِ هيچ ترانه‌ای را به ياد نمی‌آورد بوی سوختنِ کتاب و کبوتر و نی می‌آيد ما در بيشه‌ی بادهای بدگمان گُم شده‌ايم. داريم حرف می‌زنيم دريا پشتِ درگاهِ بسته‌ی دی‌ماه مُرده است نه افق، نه آينه، نه آوازی کسی برای نجاتِ نيلوفر نخواهد آمد وزيدنِ عطر و بلورِ آب ... شوخی بود اصلا حرفی نيست آفتابی نيست قناری مُرده، ليمو پير، من خسته! و پروانه‌ها که لایِ آخرين کتاب سوخته از سکوتِ باد می‌ترسند!
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي نجات‌دهنده حالا حوالی همين روزهای مثلِ هم برای دورافتاده‌ترين دخترِ درياها از نشانی مه‌آلودِ مسافری بنويس که روزی از سمتِ سرشارترين بوسه‌ها خواهد آمد دستش را خواهد گرفت و او را با زورقِ پريانِ پردهْپوش به خوابِ بی‌پايانِ گُلِ سرخ و پروانه خواهد برد. پس کی از اين لبِ تشنه ترانه‌ای خواهی شنيد از اين دلِ تنگ دری گشوده به روی خواب!؟ حالا سال‌هاست که ما در شمارش نامِ نزديک‌ترين کسانِ خويش سينه به سينه، سکسکه بُرده و هوا هوا، همهمه آورده‌ايم. يعنی جوابِ آن همه علاقه آيا همين تو دور وُ من دور وُ گريه‌هامان که بی گفت و گو ...!؟ هی رازانه‌ی عجيبِ علاقه! به وَلایِ همين واژه‌های بی‌کوچه، بی‌کتاب ما هرگز به اين بادِ بی‌حساب نازک‌تر از بنفشه و بی‌رياتر از رويایِ وزيدن، رازی نگفته‌ايم. حالا حوای همين روزهای مثلِ هم من مجبورم به خانه برگردم. اينجا زورقِ پريانِ پردهْپوش را در خوابِ دورِ دريا شکسته‌اند. و من مخصوصا می‌نويسم که پروانه و گُلِ سرخ هم بدانند امروز، غروبِ سه‌شنبه‌ی سردی از اواسطِ آذرماه‌ست! امروز هم پُستچیِ پيرِ اين کوچه هم پيدايش نشد پنجره را ببندم بهتر است هق‌هقِ بی‌پرده‌ی اين دو ديده‌ی بارانی آبرویِ اَبرآلودِ همه‌ی درياها را خواهد برد!
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي بينا فقط يک راه دارد فقط يک راه دارد ... يک راه دارد به تو نخواهم گفت! به تو از هرچه ناتمام به تو از هرچه سخت، از هرچه سکوت، از هرچه عجيب! هی ... پس کو آن کجایِ خواب، هی خلاصِ من! فقط يک راه دارد فقط يک راه دارد ... يک راه دارد به هيچ کس نخواهم گفت! و تو از من به خاطر آن مگویِ عجيب آزرده از اشتباهِ آدمی خواهی گذشت و من از تو به خاطرِ تمامِ باران‌ها، بوسه‌ها و ترانه‌ها به دريا خواهم رسيد. می‌گويند پروانه‌ی خيسی که زير بوته‌ی باد مُرده بود ديگر خوابِ عطرِ انار و شکوفه‌ی نرگس نخواهد ديد. باورش دشوار است! اردی‌بهشت‌ها خواهد آمد آبان‌ها خواهد گذشت و بعد ... مردمانِ بعد از من از من به ماه بَد نخواهند گفت فقط اتفاقی افتاده چيزی ديده حرفی شنيده پرنده‌ای پريده ...!
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي بيايد باد، پَسينه، پرده‌ها، کلمات چند تا پرنده‌ی خسته، خيس، پَرقيچی شاعران، مردم، مَرايا،ترانه، باد باداباد ...! عده‌ای اين سوی نرده‌های بلند عده‌ای آن سوی نرده‌های بلند بلند بلند حرف می‌زنند می‌گويند تشنه‌اند، مثل کبوترند، کافی‌اند از هر چه افتاده به راهِ باد کلماتشان هيچ ربطی به رازهای محرمانه‌ی آدمی ندارد. سمتِ چپ ما هميشه سمتِ راست شماست سمتِ راستِ ما هميشه سمتِ چپِ شماست. من برمی‌گردم جمله‌ی خودم را تکرار می‌کنم: دارا انار دارد سارا انار ندارد آن مرد با اسب آمد آن مرد در باران آمد اما هيچ آبی از آب تکان نخورده، تکان نخواهد خورد. حالا مشق‌های عقب‌مانده‌ی ما را چند چراغِ شکسته خواهند نوشت!؟
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي بيد، هلو، پروانه بيدِ بالایِ پونه‌زار پُر از شکوفه‌ی هلو شده بود، چشمه بوی ماده‌گرگِ دره‌ی ماه می‌داد، بوی کُندُر سوخته می‌آمد. نگاه کردم، از قوسِ طاقیِ آبنوس بارش بی‌پايانِ پروانه پيدا بود، عبداله بالای رنگين‌کمانِ بزرگ پیِ پستانِ باران می‌دويد، هوا جورِ عجيبی خوش بود، و چيزهای ديگری حتی ...! يادم نمانده است. مادرم داشت بر درگاهِ گريه دعا می‌کرد، برای شفایِ کاملِ من و خواهر کوچکترم دعا می‌کرد. تب، تب حصبه برادرم عبداله را کشته بود.
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي پراکنده پراکنده برو! فعلا دارم به همين سنجاقکِ خفته بر چينِ پرده نگاه می‌کنم. برو! تو را نخواهم نوشت، دست از سَرَم بردار، برو! خرداد هم تمام شد، بچه‌ها دارند از آخرين امتحانِ سال به خانه برمی‌گردند. پايينِ کوچه زيرِ خنکایِ درختِ پير خوابِ دوچرخه و بستنی می‌بيند کودکِ فال‌فروش. حالا هی بگو پرده بگو سنجاقک بگو کيميا بگو کلمه!
پاسخ : مجموعه اشعار علي صالحي حوصله‌ی نوشتن‌اش در من نيست خانه‌ام، در خانه نشسته‌ام، کتری کهنه روی اجاق است هنوز، روشن! دستِ راستم روی ديوار راهی‌ست انگار به ديوارِ بی‌دليلِ بعدی نمی‌رسد. چراغ مطالعه، چند مطلبِ مهيا، مداد، کبريت، و کلماتی رها شده روی ميز. ساعت، پنج و نيمِ بامداد است، هنوز بيدارم، چيزی دارد دور و بَرِ سَرَم سايه می‌آورد روشنايی می‌بَرَد کاری دارد حتما، هوایِ حرفِ تازه‌ای شايد شهودِ نوشتنِ چيزی شايد تولدِ بی‌گاهِ ترانه‌ای شايد. نگاه می‌کنم، خير است پرنده‌ای که آمده روی بندِ رختِ همسايه نشسته است. حوصله‌ی برخاستن و دَم‌کردنِ چای در من نيست. از خودم می‌پرسم: پس کی خسته خواهی شد؟ اينجا لابه‌لایِ شب و روزِ اين همه مثلِ هم چه می‌کنی، چه می‌خواهی، چه می‌گويی؟ وَهم، وَهمِ واژه، واژه، واژه ... بس است ديگر! زنجير از پیِ زنجير اگر بوده بسيار گسسته‌ای، حرف از پیِ حرف اگر بوده بسيار شنيده‌ای، درد از پیِ درد اگر بوده، بسيار کشيده‌ای. ديگر چه می‌خواهی از چند و چون چيزی که گاه هست و گاه نيست. همين جا خوب است همين کُنجِ بی‌پيدايی که نشسته‌ای خوب است. نگاه کن، روی بندِ رختِ همسايه زيرپوشِ زنانه‌ای جای پرنده را گرفته است.
