غم دنیا

غم دنیا ​

​

تا کی دل دیوانه ، غم گشته تو را خانه

برخیز که دنیا نی ، جای گله و بانه ​

​

این جام مکرر را ، لبریز چرا کردی ؟

دیوانه مگر گشتی ؟ کم خور تو ز پیمانه ​

​

نومید چرا گشتی زین دیر خراباتی ؟

با روی تو می گردد ، این دیر چو کاشانه ​

​

کز روی چه بنشستی ، مغموم و دل افسرده ؟

بیداد کن و بشکن ، جام می میخانه ​

​

برخیز و شر و شوری ، در عالم فانی کن

کز شور تو آباد است ، این خانه ی ویرانه ​

​

بر منزل جانان رو ، تا عشق خدا بینی

کز رحمت بی حدش ، خانه شده شاهانه​

​

در محفل آن جانان ، بزمی تو به ره انداز

تا از تو برقص آیند ، هم عاقل و دیوانه ​

​

سرمست و غزلخوان باش ، اندر طلب الَه

کین عشق تو می گردد ، یک روز چو افسانه ​

​

از عشق الهی تو ، گردی چو پر مرغان​

آزاد و رها گردی ، از پیله چو پروانه​