من گمشده در شهر ِ شمایم اسیر ِ قفس ِ دست شمایم این زهر که در کام من گمشده ریزید شادی ز دلم برد و به سنگی پر ِ پرواز ِ دل آزرد این قهقه ی شوم که بر چهره ناپاک شما از سر مستی چه بیزار و چه بیمار کند حال دلم را ــــ خوش آنکه به این شهر چه خشنود رسیدم خورشید درخشان ز سر مهر آن سو پس ابری شده پنهان که ببارد آهسته و آرام یک قطره ی باران در سایه ی این گنبد نیلی می رفت شود قطره ی اشکی به زمین یا به درختان ... من بودم و پرواز در آن آبی پر نور به بالا تر و در اوج چه مغرور مانند عقابی که نمایان شود از دور تیری به نگاهم شد ازین شهر چه رویایی و زیبا چه غوغا فریبا هر کوچه و پس کوچه ی این شهر چراغان در زیر درختان ، همه فواره ی رنگین مردم همه خندان ، همه شادان و خرامان گویی که ندارند بجز قهقه کاری گفتم که همین جاست آن قلعه ی رویا ؟ دور از همه غمها ؟ گفتم که بمانم یکی گوشه همین جا شد وسوسه پیروز یکی داد قسم بال مرا گفت : بمان مرغک تنها تسلیم به تصمیم شما شد دل شیدا ـــــ هر روز یکی عاشق بالم دل گفت : وبالم پرواز مرا خواست تا بنگرد و لذت این اوج و تماشا نپرسید زحالم این رفت و یکی دیگر و این قصه به تکرار تا آنکه به ناچار یک روز شدم خسته و پژمرده و رنجور گفتم که نپرم دگر امروز ــــ سنگین نگهی ساکت و خاموش آواز : ... بگیرید و ببندید او را به قفس او نه سزاوار به این مردم و شهر است کشیدند و شکستند و بریدند پر ِ خسته ز پرواز در باز به زندان که تو را این و همین جای ازآغاز ــــ اینک منم آن گمشده با بال شکسته تن زخمی و حسرت به دل از آنچه گذشته مرهم چه غریبانه به اشکی که چکد از سر مژگان با قامت خم ، چشم تمنا به تو رو کرده خدایا به من خسته ز جان رسته سبکبار و سبکبال کی نوبت دیدار ؟ کی نوبت دیدار ؟ کی نوبت دیدار ؟
