خاك بيابان عشق

دوش زدم بر سر و دل راي تو​

تا نگرم قامت زيبــــــــــــاي تو​

خسته ز غمها بنشيــــــــنم برت​

بوسه زنم بر لب و سيــــماي تو​

هيچ تنابنـــــــــده نــــگيرد دمي​

پيش دل و ديده دمي جـــــاي تو​

نيک نگر خاک بيابان عــــــشق​

زانکه منــــــــم زير کف پاي تو​

عاشقم و رند و جـــــگر سوخته​

عاشق عشق و غم ســـــوداي تو​

سرو چه باشد که کنم مـــــدح او​

مدح نثار قد رعـــــــــــــــناي تو​

گوش که دادم بشنـــــــــــيدم نوا​

خوش چه نواي نــــي و آواي تو​

عشق نگر کز غمش اينگونه ايم​

هوي من و هوي من و هــاي تو​

مستم و سوزان به کف ميـــــکده​

مستم از آن ساغر مــيـــــــناي تو​

رفت امـــــيد از بر و خاموش شد​

تا که شـــــــــنيد اين غم فرداي تو