زخم نا رفیق

خانه ی دل جای هر دیوانـــــه نیست​

آن می عشقم که ام پیــــــــمانه نیست​

ذره ذره باز می سوزم چو شمـــــــع​

هان چرا جان مرا کاشانه نیـــــــست​

خورده ام زخمی ز تــــــــیر نا رفیق​

زخم و سوزی را که از بیگانه نیست​

در گـــــــــــمانم وهــــــم می آمد جفا​

هاتفم گفتا که این افــسانه نیــــــــست​

هر چه کردم لطف بود و التــــــماس​

رفتم اندر دام و دیدم دانه نیــــــــست​

باز با صد شور و شوق و التـــــهاب​

رفتم و دیدم درون خانه نیــــــــــست​

سالهای عــــــــــمرم امّا ای دریـــــغ​

در سرابی بود و او جانانه نیســــــت​

باز با صدها امـــــــــــــــید و اشتیاق
گریه کردم باز و دیدم شــــــانه نیست​