سوزش عشق

همه از هجر تو خونيــــنم و گريان که مپرس
عاشقي خسته و نالان و پريشـــــان که مپرس

بي خبر از شعف وصلت ياران و رفـــــــــيق
سالک دشت غم و کوه و بيابان که مـــــــپرس

ريزم امشب ز غم هــــــــــجر تو اي ماه سماء
اشک چون دانه ي پر شوکـت باران که مپرس

خانه ي عشق که کردم طـــــــــلب از در گه تو
شده سهمم همه اين خانه ي ويــــران که مپرس

سوخت پروانه ي جانم ز تف عشــــــــق تو يار
سوخت از آتش و سوز و غم هجران که مپرس

سوزش عشق شد و سينه ي ما را بگداخـــــــت
آفتي بود بر ين ديــــــــــده و بر جان که مپرس

چه کنم شکوه که فريــــــــــاد به کويــــت نرسد
شکوه از ماتم و اندوهم و حرمــــان که مپرس

مي زنم يک قدحي هر شب ازين سوز فــــراق
قدحي از سر انـــــدوه تو جانــــــــان که مپرس

عاشقم کاين همه دارم به دلم دولت عشـــــــــــق
عاشق روي تو اي يوسف کنعان که مـــــــپرس

غمگسار تو بريـــــــــن کنج خراب دل خويـــش
همه افــــــــسرده و آزرده و نالان که مـــــپرس

دارم از مکـــــتب عشــــــاق هـــــمه درس وفا
گر چه آفت شده بر سينه ي بريان که مـــــپرس

مـــــــي زند اين دل غمـــــديده ز بيـــــداد فلک
شعر امـــــــــــيّد بر ين دفتر و ديوان که مپرس​