چون تپه ای در غروب به تاریکی می گرایم آخرین اندیشه ها آخرین روشنایی ها ، چون رؤیایی سبک چون نگاهی رنگین از من بر می خیزد و من در اندوهی بی گریه ، در تیرگی بی اندوه خود یافتگی پروحشت ریشه های سیاه خشم را چنگ می زنم من صخره ی پر جنبش ساحل های مهتابی بودم و پناهگاه صدف های بی مروارید اما امشب مهتاب آسمانی دیگر گردن بند ستارگان را گسسته و کودکان سپید پایش را در جنگل بی جادوی دیگر به بازی رها کرده من صخره ی تاریک ساحل عربده جویی هستم در سکون ناشکفتگی خویش مرواریدهای بنفش اعماق بی آفتاب را بر کف دست زمخت نا امیدی می غلتانم ، تا در این ستایش رنگین و دروغین چشم خدایان مغرور را چون لئیمان به خنده ای منفور به بازی گیرم من به تاریکی می گرایم تا در سراشیب جاده های باریک و بی عابر جنگل سیراب رؤیاها در ته جلگه ها و دره های نامکشوف بر آغاز رهایی بی حصار و دیوار به پشت سر نگرم و نفرینم را در خنده ای دیوانه وار بر چهره های مبهوت مسخره کنندگانم چون صاعقه ای بی هنگام بشورانم و راه خود را از دامنه های تاریک بر بیشه زار زرین پر مهتاب آغاز نمایم ای روشنگر مغاره نشین شرق با مشعل درخشانت که از فتیله ی اولین برخوردها ، سایه ها را بر سینه ی سطبر کمرها بیدار کرد بر این سرگردان دره های تاریک جلوه گر شو ! تا همسفران کور و نومید از کنار کوه های درختان با فریادی نامفهوم و کودکانه بخندند و چهره های بی گناهشان در رقص کنجکاو مشعل بی آرامت با لبخندی شگفت هویدا شود و پیشانی بی اندیشه و مهتابیشان چشمان مضطرب تو را اندوهگین کند و الهام هدایت چون لرزشی تابناک از عمق وجودت چهره ی نیرومندت را روشن سازد من صخره ی بی جمبش ساحل تاریکم دریغا اگر دست رؤیایی مشعل پر دود مهتاب را از پناه کوهساران در تیرگی فرو رفته بر من می گرفت تا بیماروار سر به لبخندی بلند کنم و همه ی بادبان های دلشاد را چون گمانی گذران ازپیشانی خویش بگذرانم من در خویش می گریم .... در خویش می غرم و با سوگ چشم های مبهوت صدف ها صدفهای چشم ها که مروارید پر بهای انسان خود را گم کرده اند و با سوگ درماندگی خویش به همه ی نعره ها پشت کرده ام به همه ی ضربه های بیدار کننده سر خم نموده ام من صخره ی تاریکم ای زردشت سرزمین های نامکشوف من چه می شد اگ در جامه ی ارغوانی متلاطم از فراز پرستشگاه خدایان باطل ، چون مشعلی کاونده ، نفس زنان بر من فرود می آمدی تا همه ی دامنه های بی عابر را به سوی دشت های روشن برانگیزم و غم ایجاد تازه را بر لامسه ی مبهوت زندگی بلغزانم و سرزمین های تازه را جون احساس های تازه از پشت افق ها باورد حرکت این دانش شگفت بی تفسیر احضار کنم و کویرها را تا مرز سبز دریا ها فرمان رویش دهم کاش فرود می آمدی تا این صخره ی تاریک بشکند و خنده های محبوس من ، چون کبواران زرین صبحدم پرواز کنان بر شانه های تو بنشینند کاش
