گفتم كه مي گريم به دنيا اين غمــــم را دل خون و مجنونم كه داغ ديگــــرم را گفتم كه هر شب سوخـــتم تا بي قراري خّط سياهي مانده اينـــــــــــجا باورم را اين جان شبها را كه مي گــــردم نديدي تا باز بوسي آن دو چشـــــــمان ترم را در آتش دل بــــــــي قرارم ، كو قراري آخر خدا را جــــمع كن خاكستــــــرم را در راه عشقم مي گذارم جان شـــــيرين آن سرخ كام و ديـــــــده و سبز سرم را در آسمان شب به اشك چـــــــــشم جويم آن كهكشان و شمــس و ماه و اخترم را اين طاقتــــم آخر رسيد و جان برون شد خون مي فشانم از دو چـــــشم احمرم را بر آستان خانه شــــــــــبها را غنـــــودم تا باز بيــــنم جـــــان او بر ايــــن درم را در دفتر عـــــــــمرم كه ماتم لانه كــــرده يك برگ شـــادي باش جلد دفــــــــترم را اّمّيد رفت از خوان دنيا بي تو اي دوست شعــــرم ببيـــن و باش بيـــــــت آخرم را
