من خسته از هر بودنم يك لحــظه يادم مي زني مي سوزم از هرم تنــــت با بوسه بادم مي زني من آخــــــر دردم ولي در امــــــتدادت مانده ام يك بيت عشـــــــــــق آخرم در امتدادم مي زني شوق سوادم بود و من در مكتبت بنـــــــشسته ام بيت و ترانه يا غزل بر اين ســـــــوادم مي زني صد نعره دادم در شب و نفــــــرين مردم ديده ام با عمق عشقت لحظه اي گوشي به دادم مي زني دل دفتر عشق است و من در التــــهاب يك غزل تصوير سرخ يك غـــــزل بر اين مدادم مي زني گاهي ز دردم پيش دل احساس خجلــــت مي كنم رويم كه ديدي بغض و غم فكر نهـــــادم مي كني با اين امـــــــيدم مي دوم تا لحـــــظه هاي بودنت با ديدنت يك لحـــظه اي در خواب شادم مي زني
