بيا با من نشين و گريه ســـر كن كه با من ديگر اين شادي نـمانده بيا اين خسته را در غم شكن باز كه با من فــــــكر آبادي نمـــانده بيا در فصـــــــــــل پاييز دل من تو سرما را ببين و فكر برفـــــم بيا يك بار در اين عمر پوچـــــم شنو اين ناله هـــا و درد و حرفم نميدانم چه ميــــــخواهم ز عمرم كه شب ميگريم و در فـكر روزم زصدها عــــــــشق غم ديدم خدايا ولي دنبال اين عشـقم هــــــــنوزم صداي بي كسي در عمق جـــانم مرا دعوت به رفـــتن مي كند باز ولي اين خاطرات تلخ و شـــيرين به من ميگويد اين نقطه ، از آغاز نمي دانم بخـــــــــــــندم يا بــگريم كه اين آشفتگي هم خــســــته كرده مثال شاخه ي خشـــــكم كه غمـــها دل بــــــي تاب من بشكســـته كرده پس از من دفتر شــــــعرم تو بردار بخوان صدها حــــــكايت دفتــرم را بزن يك بوسه بعد از گـــــــريه آخر تو سنگ قــــــــبر و آخر بســترم را
