صد بار سينه در غم هجران بكـردي ام درديده ماتم غم انسان بكـردي ام ديدي فضاي ماتم اين عهد بي كسي صد آذرخش غم دل بريان بـكردي ام سوزاندي سينه ام همه تاوان عاشـقي صد اشك غم تو بركف دامان بكردي ام ديدي تو اشتياق شب التهـاب من پايم شكستي و تو چه نالان بكـردي ام جرمم كه عاشقي به سر اين گذار توست نانم بريدي و تو به زندان بكردي ام مالم نبوده تا كه كنم خرج راه دوسـت از جان و دل تهي تو به ميدان بكردي ام اين قطره هاي خون دل از ديده مي چكد قالب تهي شده چه پريشان بكـردي ام شب سوختي و روز پر از داغي اي اميد غم در كلام شعر به ديوان بكـردي ام