آن چه كس بود ندايم سر داد آن چه كس بود كه شد چون خود من آن چه كس بود كه در من گم شد گوشم اين صوت شنيد و به پرواز در آمد به قفس تا بكاهد ز همه فاصله ها تا به حد دو نفس ديگر از عشق پرم ديگر از داغ به جان آمده ام تا به كي بودن و با خويش نشستن نتوان باز مي سوزد دل باز لب آمد جان تا به كي باز بپوشم غم دل چونكه آمد ز نهان پيش هر دوست و دشمن به عيان من نگفتم به زبان تا بداني تو كه من ز همه خلق جهان بيشترم عاشق تو كه نگفتم به زبان فصل سردي است خدايا كه منم همه سرما زده هجرت عشق همه سرما زده رفتن دوست ديگر اكنون ز چه آيم به برون؟ زير باران كه بشويد روحم زير باران كه بكاهد ز همه هرم درون عاشقم باز كسي را كو گفت: "دوست را زير باران بايد ديدو عشق را زير باران بايد جست" من كه ميدانم و ميدانم من كه همين است غم و سختي عشق ديگر اكنون كه نه شوقي شوري دوستي هست ولي در دوري سخت مي گريم من گر چه ياران نتوانند شنيد گريه در خنده من اي خدايا تو بگو پاسخ اين " دل خوش سيري چند؟" تو كه گفتي تو بيا تو كه گفتي تو بمان همه مي مانم و مي گويم من "تا شقايق هست زندگي بايد كرد" آري آري سخت است بي غم عشق نشستن سخت است بي رخ دوست مدارا درد است با تو گفتم دل من! قصه درد به تو گفتم من بشنو باز و در خويش بگو بشنو باز و در خويش شكن غم خود با تو زدم كه تويي ياور من كه تويي ياور بي كينه من
