ديشب در امتداد هميشگي هاي بودنم با ياد تو گفتگو مي كردم كه تلنگر نبودني ديگر از تو چيني تنهايي ام را شكست و دريايي از اندوه لرزان را در وسعت كوير خشك چشمانم جاري كرد عبور سنگين لحظه ها در وراي اين دل واپسي دهشتي سياه را در من مي نشاند تنها تصور لحظه هاي با تو بودن هضم اين تنهايي را آسان مي كرد نمي دانم كيستي ! كه در انتهاي وسيع نبودنت با ثانيه هاي بودنت عشق بازي مي كنم و لحظه هاي سبز حضورت را مي شمارم كاش بودي و مي ديدي جان كندن يك سايه را سايه اي كه حضورش را وامدار وجود پر مهر توست بيا و بنگر كه بي تو هيچم و نيستي
