دیوانــــــه بودم عــــشق را باور نکردی با این من ِ بــی خانه شب را سر نکردی این خون دل را از دو چشمم می چکاندم افسوس که بر داغم تو چشمی تر نکردی رفتـــی و در این داغ چشمانت شکســـتم بـــر مــن نظـــر در این دم ِ آخر نکردی صد شعر تــر را می نوشتـــم در کـــتابم رفتی و چـــــشمی بر خــط ِ دفتر نکردی هم داغ و عشق و هم غـــم دل بر تو دادم انصـــاف را در حکـــم ایــن داور نکردی در مکتبم از عشـــق صـدها نکـــته گفـــتم دیــدی تو درس و نکتـــه ها را بَر نکردی شـــوق مرا در پیـــش مردم خـــوار گفتی حتـّی تو گاهی صحبت از ایـن زر نکردی بر این امــــــیدم داده بودی روی گـــریان یک بــار امّــا گفتــــه ی دیـــگر نکــــردی
