مستي ناتمام...

[FONT=arial,helvetica,sans-serif]از خويش عجب دارم شيدايي و زنداني
از يار عجب نبود اين گونه غزل خواني
او مي رود و دل را اندر پي خود هردم
من مي دوم او گويد:افسوس كه نتواني
من خسته شوم؟هرگز!از ره بروم،هرگز
اندر طلبت اي مه،كفر است پشيماني
آن نادره گو را گو،يك بار دگر خواند
شعر و غزل نغزي در وصف پريشاني
از مستي تو مستم،من با دم تو هستم
خود نيز خبر داري،زين عشوه ي پنهاني
يك جام مي ام امشب ده تا سحري ديگر
برخيزم و بر خوانم زين دفتر ديواني
هر شام دو چشمانم گيسوي تو را جويد
شيرين شده نيش تو،آيين شده ويراني[/FONT]​