چند گاهي جان من ميهمان گيسوي تو شد از شراب عشق تو ديوانه ي كوي تو شد تارهاي قلبم امشب ساز غربت مي زنند دل گرفتار كمند زلف خوشبوي تو شد شب دل آشفتگان را جام انده مي دهند جانم از اندوه بي حد راهي كوي تو شد با صبا راهي كن از لعل لبت گل بوسه اي دل ز جور غم كنون افكنده در جوي تو شد ماه و انجم در تمناي وصالت بي خودند هر كه را بيني اسير تاب گيسوي تو شد چشم من غاري كن و روشن كن از ماه رخت هر دو گيتي روشن از انوار گل بوي تو شد اي دل ار نوبت زني بر پادشاهي عيب نيست چون طبيب دردمندان دوش دلجوي تو شد كاسه ي صبر مرا اندوه هجرانت شكست اين دل حيران ما ديوانه ي كوي تو شد نافه ي شب مي نوازد قلب هاي خستگان هر كجا رو مي كنم آكنده از بوي تو شد قلب حدادي در اين دنيا غريب افتاده است در غريبي او اسير زلف صد توي تو شد
