گمگشته ی چاهسار اوهام بر سنگ گمان کشیده گردن جویای چراغ قریه ی دور پویای سواد شهر آهن نه ناله های مردهای بی اسب نه شیهه اسب های بی مرد از سینه ی دره های موهوم چاووشی بادها غم آورد با جنبش برگ های تاریک جنبد دریای هولش از دل هر باطل بی نوید ، روشن هر روشن پر نوید ، باطل در دره ی سرد خاطر او نه هلهله ی سرود پندار در سینه ی آن مسیل پر سنگ نه پای گلی نه پنجه ی خار خیزد از او غرور چون دود پیچد در او غبار تشویش با او گردد هراس نزدیک چون سایه به کودک کج اندیش با ضربه ی ورد باد نگاه از شب گسلد هزار جادو گیسو افشان و شاد و بی رنگ رقصند به گرد هیکل او با ضربه ی تک ستاره ای باز بازند اشباح تند پارنگ همرنگ نگاه دور گردند از دور کنند بازش آهنگ روید در شب ز وحشتی شوم دستان از او به التجایی لرزد از او لبان مبهوت جوشد از او سبک صدایی ای دست لطیف خفته در ابر ای پای سپید رفته در شب ای جاده که می رود به مهتاب از دیده ی من نهفته در شب چون پت پت شعله بر فروزید بر سینه ی ره چراغ پاها انگشن چو صبح برگشایید تا اسب تپش برانم آنجا ای مرغ سپید سخت منقار بشکن سنگ سیاه و پر سیم بگریزان آهوی رم آیین تا بگریزم ز جنگل بیم بنشان باغ لطیف خورشید بر تیغه ی کوهسار گلگون بر سینه ی تپه ها برویان گلبوته ی شعله های پر خون آی آتش خفته در رگ دشت پای شب بی ستاره می سوز ای دهکدئه ی خزیده در خواب برخیز و اجاق ها برافروز ای آتش قصه گوی مرموز فرمان رحیل در بیان آر پیغمبر بی پیامم اینک بر لب هایم ترانه بگذار تا تبت آهوان روان کن جاری دشتان چو سبز دریا تا چین بهار ها برانگیز صد قافله گل ، به صبح ، رویا سرگشته ی قصه های خویشم گریان ، لرزان ، گشوده بازو ای طبل نهفته در خروش آی درهم پیشچان گروه جادو ای اسب نجیب کج شده زین رم کرده ز نیش افعی پیر افتاده سوارت این چنین مات آسیمه سر آ ز خاکش برگیر های ای نی زر نفس ! سرودی تا سبزه شود به سنگ ، رویا تا بندد صبح در سیاهی چون نطفه ی بره های موسی
