آن ديده هاي خرم او باغ عصمت است هر صبح و شام با دل ما گرم صحبت است عطر نگاه ديده ي مستش بهشت ماست بي روي دوست ثانيه ها غرق وحشت است آن بي وفا كه عهد دلم را شكست و رفت دل بي قرار اوست خدايا چه حكمت است فرهاد بخت رانده ي شيرين دلفريب اين خاكدان سرد كجا جاي راحت است مستي عشق مي كِشَدَم سوي صد خطر جام نگاه يار عجب پر شهامت است ذره اگر به خانه ي خورشيد مي رسد پرواز او با قدم عزم و همت است اي باغ حسن سايه ي تو رايگان نبود اين نقد دل ، بهاي دمي استراحت است در سايه گاه منت خود زندگي مكن نعمت ز ناكسان طلبيدن مذلت است شمشير مهر خوشتر از آن سايه ي مه است اي دل بفهم ، عادت تو ترك عادت است جان و جهان به عشق و بلا بر سپرده ام مسكين كنار خانه ي تو با كرامت است جان پيك آه و ناله روان كرده تا به عرش آيا دگر براي بشر عز و حرمت است در خشكسال مردمي و حرمت و وفا با سيل اشك منتظر استجابت است اي قصه ي اميد به اوجت رسيده ام رستم به ناله با گل خونين به خلوت است افسانه هاي مهر و وفا خوانده شد تمام بيچاره مهر از رخ يارش خجالت است حداديا ز باغ جهان راحتي مجوي از كشتگان خويش جهان در خجالت است
