و ده دقیقه ی مانده به ساعت هفت و یکی که خلوت من را به هم زد و رفت و به کوچه ای که نمی دانم اسمش چیست و حال مطمعنم به یاد من هم نیست کسی که جنس غزل بود و توی اشعارم و حذف مصرع شعر و پُکی به سیگارم و دود میشوم آخر منی که می دانم کنار خاطره هایش همیشه می مانم غریب واره و بی کس دوباره می خوانم .... که وزن شعر مرا هم به هم زده است انگار شبیه کشور چین او کشیده یک دیوار وَ رفته آن وسط ایستاده می نگرد ... وَ قلب کوچک من را چه ساده می نگرد هنوز بوی عبورش کنار شیشه ی عط... ...رِ کوچکی که به من داد و گفت این خط... طِّ آخرم به تو تقدیم می کنم شاید... که زود کهنه شود....امّا هنوز می آید و بوی شیشه ی عطرش هنوز می آید و من که خسته می شوم از غزل کمی باید برای باقی عمرم و حسِّ بودن او به فکر چاره ی دیگر شوم که آن بانو همیشه فکر خودش بوده است آری دگر که شعر و غزل هم نمی شود کاری و جای خالی او پُر نمی شود هرگز دگر نمی کشم آخر وَ گشته ام قرمز...
