ای درخور اوج ! آواز تو در کوه سحر و گیاهی به نماز غم ها را گل کردم پل زدم از خود تا صخره دوست من هستم و سفالینه تاریکی و تراویدن راز ازلی سر بر سنگ و هوایی که خنک و چناری که به فکر و روانی که پر از ریزش دوست خوابم چه سبک ابر نیایش چه بلند و چه زیبا بوته زیست و چه تنها من تنها من و سرانگشتم در چشمه یاد و کبوترها لب آب هم خنده موج هم تن زنبوری بر سبزه مرگ و شکوهی در پنجه باد من از تو پرم ای روزنه باغ هم آهنگی کاج و من و ترس هنگام مناست ای در به فراز ای جاده به نیلوفر خاموش پیام
