عصر چند عدد سار دور شدند ازمدار حافظه کاج نیکی جسمانی درخت به جا ماند عفت اشراق روی شانه من ریخت حرف بزن ای زن شبانه موعود زیر همین شاخه های عاطفی باد کودکی ام رابه دست من بسپار در وسط این همیشه هیا سیاه حرف بزن خواهر تکامل خوشرنگ خون مرا پر کن از ملایمت هوش نبض مرا روی زبری نفس عشق فاش کن روی زمین های محض راه برو تا صفای باغ اساطیر در لبه فرصت تلالو انگور حرف بزن حوری تکلم بدوی حزن مرا در مصب دور عبارت صاف کن در همه ماسه های شور کسالت حنجره آب را رواج بده بعد دیشب شیرین پلک را روی چمن های بی تموج ادراک پهن کن
