کعبه ی دل

نظری به دیده افکن ز یرای آشنائـــــی
که ندارد آخر این دل همه طاقت جدائـــی

به صفا بیا و بگسل همه بند بند این غــم
که دل حزین ما را بدهی ز غم رهائـــــی

نظری به دیده آور که سرای درد و خونست
گذری به سینه آور ز برای دل ربائـــــی

به درت نشسته هر شب نگرفته ام نیـــازم
ز نوا نواز ما را به زمان بینــــوایی

بزدم به آب دیده رخ تو به کعبــــه ی دل
چو شدی ز خانه ی دل نگرفته ام سرائــــی

همه عاشقان عالم ز وصال یار گویــــــــند
من جان تکیده هر شب زده کوس بی وفائـــی

به طلب نشسته هر شب دل خونفشان امــــید
که رحیل جانم آمد ، صنما دگر کجائــــــی