این حکایت از من حیران شــــنو قصه ی ما از دل گریان شــــــنو قصه ی صحرای این سوزان جان بر تو گویم ای ضمیر نکـــته دان قصه ی شرح وصال و فرقتــــی قصه ی خندیدنی و عزلتـــــــــی قصه ی روئیدن و آرامشـــــــــی قصه ی افسردنی و کاهشــــــــی محنت دل از سر نالان کنــــــــم همنشینی سوی بدحالان کـــــــنم صحبت دل بهر رندانــــــی برم مرغ دل را سوی زندانــــی برم هر دمی از یار دل سوزان شـدم خون دل را دیده ی گریان شــدم ساغر غم بر تن حــــــیران زدم خواب و خور را بر سر پیمان زدم شر فکندم بهر سوزان دلــــــــــم دشمنی کردم برین آب و گـــــــلم گفتمش ای دل چــــــرا دلداده ای هان مگر از اصل خود افتاده ای دشمن جان تو یارانت شـــــــــدند زخمه بر این تار گریانت شـــدند هم غم هجران به رویت برنشست هم درِ نیکی برویت بســـته است هر که گفتم یارم و ، همراز نیست با دل سوزان ما دمســـــاز نیست خود سفیر رنج وحـــــیرانی بشد با نی ســـــــــیمای نالانــــی بشد صد خدو بر روی آن دیـوانه ای تا کند با همچو یاری خــــانه ای او نباشد یار و خصم جان شـــود لرزشی بر عهد و بر پیمـان شود تا که دهری و فلـــک گردان بود صحبت ما با همــــــه مردان بُود هر که گوید یار خوبـــــــی و بدم شر زنیدش تا بـــــــگردد بر عدم این سخنها یاوه و بیهـــــوده ا ست جان ما از این سخنها سوده ا ست این سخنها از سر بیهودگـــــیست آتشی بر تار و پود زندگیـــــــست راز خود را با دل زاران کنــــــید دوری رندان و این یاران کــــــنید
