عشق سوخته من

سینه از ماتم و غم در پی جانانه بســـــوخت
شعله ی هجرت او خانه و کاشـــــانه بسوخت

همه اندوهم و از ناله ی این دل به عـــــــذاب
عاشقم ، از سر عشقی که درین خانه بسوخت

نه امیدم به دل و شور وصــــــــالم نه به سر
همه از هیــــبت تیری که دل و خانه بسوخت

این شـــــب تار مرا پرتــــــو نوری ز کجا ؟
آتش شمـــــع وجودت دل ویرانه بســـــوخت

همه شب بر در میـــــــخانه ی رندانم و لیک
از تف شعله ی هجرت می و میخانه بسوخت

همه بر گــِـــــرد تو و شمــــــع وجود تو شدم
چه کنم ، شعله ی تو این پر و پروانه بسوخت

همه آتش به دل و سینــــه ی پر خونم و غــــم
ز غم و محـنت یاری ، که چه رندانه بسوخت