زخمی که زده آتش جان ســــوز روانم افکنده سرادقات غم یر دو جــــــــــهانم بر سلسله ی ماتم و اندوه اســــــــــــیرم سلــــــــــبم شده آسایش و این نا و توانم با خنجر غم سینه ی افــــــــسرده دریدم تا آب سرشکم برسد داغ نـــــــــــــــهانم در آنهمه اندوه و غم و ناله ی شــــــبگیر گفتم هــــــــــمه اندوه دل از نای و زبانم یا رب همه لطف و همه احــــسان پدر کو آن جان پــــــــدر جان پدر جــــان پدر کو دیریست که هجرش شده تیر از بر این جان افکنده شرر کلبه ی احزان پریـــــــــــــشان و ز سردی این مــــنزل و آن آه جگر سوز اشک رخ ما می به همه باده ی حـــــرمان این زخم جفا را ِبشـــــــــــــَوید از برِ جانم تا شرح فراقم بشود روی دّر افـــــــــــشان با خون جگر ، لوح دل و سیـــــــــنه نوشتم این نامه ی عاشقی ، به خون خامه ی گریان یا رب همه لطف و همه احســــان پدر کو آن جان پدر جــــــان پدر جــــــان پدر کو این خانه ی دل مســـــــکن اندوه و جفا شد یا رب ز فراقـش همه ی لطف و صــفا شد آن بوف تباهی هـمه پرها بگـــــــــــــشوده از شعله ی عشقی که به این باد هـــــوا شد هر آتش عشقی که به دل سایه فـــــکن بود نا آمده جولانـــــــــــگه این باد صــــــبا شد با سوزش عـــــــشق و خط خونــابه نوشتم تا متّصل بیرق و پرچـــــم و لــــــــــوا شد یا رب همه لطف و همه احــــــسان پدر کو آن جان پدر جـــــــــان پدر جان پدر کــــــو هر شب ز غمش سرای دل ُرفــــته شدم با جامه ی غم به رخت خون خفــته شدم غم در دل و آن برق جفـــــــــا در بر ما این سینه ی خود به داغ او ُســـــفته شدم در شام شب از سرای ظلــــــــمانی خود وز بهر نیاز روی او رفته شــــــــــــــدم شوریده سر و رها ز بند تن و عــــــــقل با مرغ درون به عشق او گــــــــفته شدم یا رب همه لطف و همه احـــسان پدر کو آن جان پدر جان پدر جـــــــــــان پدر کو از هــــــــــجر تو من دیده ی پر آب ندارم چون عشق تو بر جان من و تـــــاب ندارم ای راحت جان تا بشدی از بر دســــــــــتم من در غم تو دیده ی پر خــــــــواب ندارم من منزل عشقم و سرایــــــــم به تو در شد حالی بنگر ، که بی تو من باب نــــــــدارم این خانه ی دل یاد تو را در ــــــطلب آورد زانی که ز رخسار تو جـــــــــز قاب ندارم یا رب همه لطف و همه احــــــــسان پدر کو آن جان پدر جان پــــــــــدر جان پـــــــدر کو در فرقت تو دل همه پروانه ی عشــــــق است خونابه ی دیده را چه دردانــــه ی عشق است این خانه ی دل سرای انـــــــــــــــدوه من افتاد آری دل ما چه بی تو ویـــــرانه ی عشق است این مردم دیده بس که حـــــــــــــیران نظر آمد گویی که ز منزلش چو حیرانه ی عشـــق است دوشم همه شحـــــــــــــنه ی شب آورده بشارت تا این بشنو ، که این غم از خانه ی عشق است یا رب هـــــمه لطف و هــــــــمه احسان پدر کو آن جان پــــــدر جان پــــدر جان پـــــــــــدر کو
