همه شـــــب از غم دلدار مرا چاره کجا دل ما سوخـــــــت براهش دل آواره کجا جامه ی غم به تن سوخـــته ام دوخته شد جگر از سینه در آمد ، همگی سوخته شد دیده در ماتم او غرقه ی آبســــــت هنوز رخ او بر نگهم همـــــــچو سرابست هنوز آفتابی به دل غــــــم زده ام پرتـــــــو نزد دل ما سوخته ی غــــــم شد و غم برتو نزد گشته ام از غم دلدار درین شــــــهر خراب رخ او ، خانه او ، در تف این دشت سراب روز گردیدم و شبها غـــــــــم روزی دارم غم روزی چه بــــگویم ، همه سوزی دارم همه ســـــوزی که ز این دانه ی دردانه شده عقل از سر برمید و هـــــــــــمه دیوانه شده دامن عزلت خود کنــــــــــــج خرابات زدم غم هجران تو را بر سر میقـــــــــــات زدم این چه دردیســت که درمان بگریزد آن را این چه داغیســـت که آتش بزند این جان را این چه غوغاست که در کعبه ی جان افتاده این چه شوریســــت که بر دیده گران افتاده دیده از این همــــــه اندوه به تنگ آمده است ز ره دوست به صـد گونه خدنگ آمده است الله الله که دریــــــــن دام گرفـــــــــتار شدم رخ او دیدم و سرگــــــــــشته ی بازار شدم گشته ام بی دل و سرگـشته ی این غم یارب غم افزون که از آن سوختـــــــه عالم یا رب
