بس که نالـیدیم از این چرخ َدغـــــا، ما را بس است بس جفا دیدیم از آن یار و جــــــفا ، ما را بس است بس که شب تا صــــــــبح دّر دیده باریدش زمـــــین گر نگاهی افــــــکند بر زیر پا ، ما را بـــــس است سنگ دل ُسفـــــــتیم با خـــــــــون جگر در هجر او آن همه شر از پی آن بی صفا ، ما را بــــــس است ما توانگــــــــر می ُبدیم با وصل آن نیــــــکو وجود تا که وصلش فصل شد از او به ما ، ما را بس است جمله امـــــید و وفا جــــــستم در آن نیکو کمـــــــال وه نشد عاید ، غنیمت این نوا ، ما را بـــــــس است سینه را تیران هجـــــــرت بر سریر خون نشــــــاند تا که گفتی می روم ، مهرت چرا ، ما را بس است؟ خانه ی چشمــــــــم جز از رویت ندارد مــــــنظری گر بیایی لحظه ای بر این سرا ، ما را بــــــس است مــــــــــنزل دل را به ظلمانی شـــــبها گشــــــته خو آنی اش روشن شدن نور ترا ، ما را بـــــــــس است یا رب بخشـــــــــــــنده ام بر او دلم حیـــــــران شده گوشه چشـــــمی بهر ما را ای خدا ، ما را بس است
