راوی خون من

تا بشدی از برم ، دیده ی گریـــــان مرا
جمله ی بستان ترا ، شانه ی لرزان مرا

شب همه را سوختم ، دیده به در دوختم
کلبه ی احزان نزد ، یار گلستان مــــــرا

ریخته ام رود رود ، اشک دل و آه و دود
بی خبر از غم تویی ، خسته ی هجران مرا

پیک جفا سر رسد ، یک غم دیگر رسد
دشنه به پیکر رسد ، کشته ی جانان مرا

همدم غیران تویی ، آفت پیمــــــــــان تویی
صورت خندان تویی ، خسته ی هجران مرا

تیغ جفا بر تنم ، کشته ی این غم منم
کاخ صفاها تورا ، سوی بیــــابان مرا

بحر جنونم تویی ، داغ فزونم تویــــی
راوی خونم تویی ، پیکر بی جان مرا