دشت جنون من

ای روی تو چون لاله ، از داغ تو چون گویم
این هجرت و تنهایی ، از سینه ی خون گویم

چون شحنه ی شبها را ، آواره ی تنــهایم
هم زمزمه ی داغم ، هم قصه فزون گویم

هم بی کس و بیکارم ، هم عاشق بی چیزم
صد ناله ی مستانه ، در دشت جنون گویم

ای شادی شبهایم ، گامی به در ما زن
تا عزلت این خانه ، با سوز و فنون گویم

هم مقصد هر تیرم ، هم ناله ی شبگیرم
گه غم به درون گویم ، گه داغ برون گویم

هم ساغر غمها را با مویه خورد امید
هم خواهش این دلها ، با روی زبون گویم