غم پنهان

تو می رسی و غمی پنهان همیشه پشت سرت جاری​

همیشه طرح قدم هایت شبیه روز عزاداری​

تو می نشینی و بین ما نشسته پیکر مغمومی​

غریب وخسته و خاک آلود؛ به فکر چاره ناچاری​

شبیه جنگل انبوهی که گر گرفته از اندوهِ -​

هجوم لشکر چنگیزی... گواهت این غم تاتاری​

بیا و گریه نکن در خود که شانه های زمین خیسند​

مرا تحمل باران نیست؛ تو را شهامت خودداری​

همین که چشم خدا باز است به روی هرچه که پیش آید​

ببین چه مرهم شیرینیست برای سختی و دشواری!!​

کمی پرنده اگر باشی در آسمان دلم هستی​

رفیق ماهی و مهتابی؛عزیز سرو وسپیداری...​

چقدر منتظرت بودم !ببینمت کمی آسوده...​

دوباره آمده ای اما؛ همان همیشه عزاداری​