در ساخت بازی های ماجراجویی استعداد خاصی داشته و سری بازی های Runaway مثال خوبی برای این ادعا هستند. این استودیو اینبار یک بازی جدید به نام The Next Big Thing را خلق کرده و باز هم با استفاده از سوژه های جالب، بازیکنان را برای آغاز یک ماجراجویی تازه تشویق می کند. حال ببینیم که عنوان جدید این استودیو در چه سطحی قرار دارد. داستان مانند اکثر بازی هایی که Pendulo Studios سازنده آن بوده، در این بازی شاهد یک داستان عجیب و زیبا هستیم. سوژه این عنوان را در هیچ بازی ماجراجویی دیگری مشاهده نکرده اید. در شروع بازی، شما یک شخصیت را به عنوان راوی داستان انتخاب می کنید. داستان توسط این فرد بیان می شود و شما در جریان ماجراهایی که در بازی رخ می دهند، قرار می گیرید. بازی دارای دو شخصیت اصلی است که شما کنترل آن ها را به دست خواهید گرفت. یکی از آن ها لیز آلایر(Liz Allaire) نام دارد که یک خبرنگار است و دیگری هم دن مورای (Dan Murray) که او هم یک خبرنگار ورزشی است. این دو نفر که با یکدیگر همکار هم هستند، راهی یک مهمانی عجیب و جالب می شوند که برگزار کننده آن کمپانی فیلم سازی ای به نام MKO است. کار این کمپانی ساخت فیلم هایی با حضور هیولاهای مختلف است، اما موضوع جالب اینجاست که هیولاهای این دنیای عجیب همگی واقعی هستند و خبری از جلوه های ویژه و گریم های فوق العاده که در فیلم های معمول سینما از آن ها استفاده می شود، نیست. لیز و دن برای مجله ای کار می کنند که آن ها را برای تهیه مصاحبه به آن مهمانی فرستاده است. در صحنه های آغازین، بازی هیولایی را نشان می دهد که به طور مخفیانه وارد اتاق کار رئیس کمپانی MKO می شود. لیز که ورود این هیولا به اتاق را دید، به این حرکت مشکوک می شود و سعی می کند که راهی به اتاق پیدا کند. پس از انجام کارهای مختلف و منت کشی از دن و... او موفق می شود که خود را به اتاق رئیس برساند، اما ورود او به اتاق باعث می شود که آن هیولا فرار کند و دفترچه یاداشتی را جا بگذارد که به لیز سرنخ های تازه ای می دهد. لیز سرنخ ها را دنبال می کند و به جایی می رسد که همان هیولای مرموز، بی هوش روی زمین افتاده است. در این لحظه شخصی نامعلوم لیز را صدا می کند و... . داستان از پیچیدگی های معمول در بازی های ماجراجویی برخوردار است و همراه سوالات و شخصیت های جدیدی در بازی پدیدار می شوند. روند داستانی خوب است و زیبا روایت می شود و بازیکنان مشکلی با درک داستان بازی نخواهد داشت.گرافیک این عنوان مانند سایر بازی هایی که قبلاً از Pendulo Studios شاهد بودیم، سبکی کارتونی دارد. تمام محیط های بازی از نقاشی هایی تشکیل شده که به صورت دستی طراحی شده اند. محیط های سه بعدی در این بازی نقش چندانی ندارند و به جز میان پرده ها نمی توان آن ها را در بازی دید. میان پرده های بازی کاملاً سه بعدی و بسیار زیبا طراحی شده اند، اما همان حال و هوای کلی بازی را در بر دارند و به همین دلیل بازیکنان میان این دو بخش تضادی احساس نمی کنند. در بازی شخصیت های بسیار زیادی حضور دارند که هر کدام از آن ها به شکل قابل قبولی طراحی شده اند. فضاها به شدت رنگی طراحی شده اند و این موضوع محیط بازی را سرزنده جلوه می دهد. در کل این عنوان از گرافیک چندان خیره کننده ای برخوردار نیست، اما سازندگان توانسته اند بازی را به یک انیمیشن معمایی بسیار زیبا شبیه کنند. کلاً سازندگان TNBT به این سبک از گرافیک علاقه خاصی دارند. موسیقی/صداگذاری این بازی از تنوع آهنگ های خوبی برخوردار است و روند آن به گونه ای است که همیشه در مکان های مختلف، در شرایط خاص و روبروی اشخاص گوناگون قرار می گیرید. از این رو، بازی در هر لحظه موسیقی ای مناسب به آن محیط را پخش می کند. به طور مثال در هنگام صحبت با فردی ناراحت و نا امید، بازی موسیقی ای بسیار دلگیر پخش می کند و یا در زمانی که محیط بازی اسرار آمیز می شود، موسیقی حالتی مرموز پیدا می کند. این روند باعث شده همیشه با فضای بازی همراه باشید، اما تغییر سبک موسیقی در این عنوان ناگهانی صورت می گیرد. به طور مثال می توان به این موضوع اشاره کرد که بازی در حالت کلی یک موسیقی خاص را پخش می کند، اما زمانی که با شخص خاصی صحبت می کنید، این موسیقی به یکباره و بدون هیچ عمل خاصی تغییر می کند. از دیگر قسمت های خوب بازی می توان به صداگذاری روی شخصیت ها اشاره کرد. این بخش، از جمله المان های خوب بازی است که به این عنوان هیجان خوبی بخشیده است. دیالوگ ها بسیار خوب و حرفه ای بیان می شوند و بازیکنان با انواع و اقسام دیالوگ ها، حالت های مختلف بیان و... روبرو خواهند شد. همان طور که گفته شد، بازی دارای شخصیت های بسیار زیادی است که هر کدام از آن ها دارای دیالوگ های خاص خود هستند. نکته قابل توجه در این عنوان این است که در زمان بازی دیالوگ ها با حرکت لب شخصیت ها چندان هماهنگ نیستند. البته دلیل این موضوع سبک گرافیکی این بازی است و اینکه نمای دوربین به صورتی است که حرکت لب ها چندان مشخص نیست.گیم پلی The Next Big Thing را می توان با بازی Runaway مقایسه کرد. این دو عنوان از هر نظر شبیه یکدیگر هستند. روند گیم پلی، پی بردن به رازهای مختلف و حل معماها است. در طول بازی باید از گفتگوهای مختلف سرنخ هایی به دست بیاورید و از آن ها در گفتگوهای بعدی استفاده کنید تا بتوانید یک قدم به حل معماهای بازی نزدیک شوید. همانند سایر بازی های ماجراجویی، باید به محیط بازی توجه زیادی داشته باشید. باید مکان های مختلف را با حرکت دادن ماوس در محیط بازی بررسی کنید تا بتوانید آیتم های مختلفی بدست بیاورید یا به چیزهایی دست یابید که به شما کمک بزرگی خواهند کرد. در بازی دکمه ای برای این موضوع تعبیه شده که می توانید با استفاده از آن قسمت هایی که آیتم های مختلف در آن قرار دارند را مشاهده کنید و سپس به بررسی آن ها بپردازید. البته این قسمت بیشتر برای راحت تر کردن کار بازیکن است. همان طور که گفته شد، برای حل معماهای بازی باید به همه چیز توجه کنید و قسمت های مختلف را مورد بررسی قرار دهید. اما اگر حل معماها برای شما خیلی سخت شد یا یکسری مسائل را از یاد بردید، قسمت دیگری در بازی وجود دارد که به وسیله آن راهنمایی هایی به شما داده می شوند که به شما در حل معماهای بازی کمک شایانی خواهند کرد. البته این راهنمایی ها فقط سرنخ هایی را که به دست آوردید، به شکلی ملموس تر برای شما روایت می کنند. کلیت بازی روی المان هایی که درباره آن توضیح داده شد، استوار است و هیچ چیز دیگری در آن وجود ندارد. روند گیم پلی مانند سایر عنوان های Pendulo Studios است و عدم نوآوری در آن باعث شده که روند بازی برای کسانی که عنوان های قبلی را تجربه کرده اند، کمی تکراری باشد.نتیجه گیری بازی The Next Big Thing یک عنوان خوب در بین بازی های ماجراجویی است که با سبک گرافیک خاص و روندی هیجان انگیز می تواند شما را ساعت ها مشغول حل معماهای مختلفش کند، اما نبود تنوع در گیم پلی و کلیشه ای بودن برخی از موارد بازی، باعث شده تا این عنوان برای حرفه ای های سبک ماجراجویی بسیار معمولی باشد.
