قرص اکس چیست؟ ماده متیلین دی اکسی متیل آمنتامین یا «اکستازی» (هم خانواده «متیل دی اکسی آمفتامین» و «دوفنیل اتیل آمین» است) که در ردیف مواد مخدر و محرک قرار دارد، یکی از جدید ترین داروهای هم خانواده آمفتامین ها بوده و دارای آثار تحریک کننده مانند سایر آمفتامین ها و روان گردان ها می باشد. MDMA «اکستازی» برای اولین بار از سوی کمپانی دارو سازی «مرک» آلمان به عنوان یک داروی ضد اشتها و لاغری به ثبت رسید اما وارد بازار نشد. این دارو قبل از ورود به بازار داروهای غیر قانونی، مسیرهای متفاوتی را همانند داروهای LSD طی کرده است. اکستازی مدتی از سوی ارتش ایالات متحده آمریکا به عنوان داروی اعتراف گیری و شست و شوی مغزی استفاده شد و پس از آن، مدتی توسط روان درمان گران به عنوان دارویی برای کمک به فرایند درمان مورد استفاده قرار گرفت. در دهه 80 میلادی نیز از این داروی محرک در محیط های دانشگاهی برای افزایش خود شناسی استفاده می شد تا آنجا که امروزه به عنوان ارزان قیمت ترین ماده مخدر در بین جوانان معروف است. قرص هایی که به تازگی وارد بازار سیاه قاچاق شده، هر کدام ده ها شاخه و دسته دارند که طالبان آنها جوانان اسیران اعتیاد و افراد بی تفاوت به زندگی هستند و در مقابل کم نیستند شرکت های سودجو و سوداگران و قاچاقچیان بی انصافی که با عناوین و مارک های خاص این نوع قرص ها را در اختیار مصرف کنندگان قرار می دهند و جان و روان آنها را با سکه ها و اسکناس ها مبادله می کنند. اینکه مصرف این دارو از چه زمانی آغاز شده، نامعلوم است اما بنابر گفته یک مقام آگاه مصرف این دارو از دهه 90 در کشورهای غربی شروع شده است. گروه های مصرف کننده در ابتدا، شرکت کنندگان در دیسکو تک ها و کلوپ های شبانه بودند و خصوصیت مشترک آنان مصرف سایر مواد موثر بر روان به صورت تفریحی و کنترل شده بود. «اکس پارتی» ها چگونه اند؟ نوشتن درباره «اکس پارتی» ها و حرکات و سکنات شرکت کننده در این مراسم ها هیچ گاه نمی تواند گویای تمام و کمال آن باشد. باید آنجا باشی و با چشم خود ببینی تجربه ای را که جوانان نا امید و بریده از اجتماع برای رسیدن به حالت نشئگی حاصل از توهم و فرار از واقعیات محیط اطراف خود انجام می دهند. آنها دانسته و نادانسته قدم در راهی می گذارند که به ناکجا آباد فنا ختم می شود که این ناکجا آباد هیچ همخوانی با خصوصیات و آموزه های ملی و مذهبی ما ایرانیان ندارد؛ بخصوص برای شهروندان قم. «اکس پارتی» اصطلاحی است که بر مراسم مصرف این قرص های روان گردان گذاشته اند. اینجا همه چیز آداب دارد. پسران با لباس های اجق وجق نشسته اند و دختران با تاپ و لباس های نیم تنه بدن سفید خود را در حال رقص و پایکوبی به رخ پسران می کشند, آنها نمی دانند چند ساعت بعد چه اتفاقی ممکن است روی دهد. «اکس من» کم کم وارد میدان می شود, او وظیفه یک ساقی را انجام می دهد, یعنی توزیع عادلانه قرص های روان گردان بین حضار. هد بند ها بسته شده است, «اکس من» که شخص باتجربه ای نیز هست, قرص ها را بر حسب توان و ظرفیت افراد در زیر هد بند آنها قرار می دهد. او بر رفتار و حرکات حضار نظارت دارد تا کسی بر اثر استفاده بیش از حد از دست نرود. سی دی متال و راک را در درایور می گذارد و ولوم را زیاد می کند. دیپ, دیپ... «اکس من» دارد کم کم دگرگونی حال افراد را می بیند. استفاده کنندگان از قرص های «اکس» عینک های مخصوصی به چشم زده اند. دختران و پسران دست در دست هم دارند. حالت آنان دیگر از حالت یک رقص و پایکوبی معمولی خارج می شود, آنها کم کم به حالت «اکس» فرو می روند. ارتباط آنها دیگر با جهان مادی فقط ارتباط جسمی آنهاست. «اکستازی» چطور انسان را به جنون می رساند؟ پدرام پسر 18 ساله ای است که قرص «اکس» را «برداشته» است. او به تشریح حالات جنون آمیز خود بعد از تجربه مصرف اولین «اکس» می پردازد و می گوید : قرار بود به یک مهمانی شبانه برویم. من و دوستم جلال اکس را مصرف کردیم و راه افتادیم. نمی دانم چه وقت به حالت «هد» رفتیم! ولی یکی از دوستانم گفت،12 ساعت رو به روی هم نشسته بودیم و به هم زل زده بودیم. بعد هم که بهوش آمدیم، افتادیم و به خواب رفتیم. از وقتی هم که به هوش آمدیم، لکنت زبان گرفته ایم و چشمانمان سیاهی می رود و دچار افسردگی شدید شده ایم. حمید نوجوان 17 ساله اول صحبت نمی کند, او به قول خودش برای خلاصی از عوارض روحی و روانی قرص روان گردان مصرف کرده است. می گوید : این قرص را خوردم که بنا به گفته دوستانم در یک دنیای دیگر سیر کنم و به آسمان ها بروم اما به مرز جنون رسیده ام و سلامتی ام ... شیرین دختر زبر و زرنگی به نظر می رسد, 22 ساله است و پدرش صاحب یک کارخانه است، می گوید : از دست پدر و مادر و محیط خانه خسته شده بودم، می خواستم راهی برای خلاصی از این وضعیت پیدا کنم که این قرص ها به من پیشنهاد شد. از او می خواهم که بیشتر توضیح دهد, او در حالی که دقایقی به فکر می رود, می گوید: بعد از مصرف یکی از این قرص ها تا 18 ساعت بی هوش بودم. در حال حاضر بعد از گذشت 9 ماه هنوز لرزش دست ها و پلکهایم قطع نشده و در هفته بیشتر از 4 یا 5 بار تشنج می کنم. دچار فراموشی شدید شده ام و بعد با گریه صحبتهایش قطع می شود. دلم برایش می سوزد, اصرار نمی کنم که بیشتر بگوید, شاید اگر این عوارض برایش پیش نمی آمد به علت زیبا رویی می توانست زندگی خوشبختی داشته باشد. بنا به گفته یکی از مسئولین مبارزه با مواد مخدر، اکستازی اکنون در برخی از میهمانی های شبانه جوانان و نوجوانان مانند آنچه اشاره شد به «ای بازان» و « اکس بازان » معروف اند، مصرف می شود تا آن حد که دست اندرکاران و متخصصان نسبت به روند رو به افزایش آن به شدت اظهار نگرانی کرده اند. یک کارشناس مبارزه با مواد مخدر در خصوص رواج این نوع داروها و بی توجهی والدین و خانواده ها هشدار می دهد: از آنجا که عموم مردم ایران، بیشتر مرفین و مشتقات آن را به عنوان یک ماده مخدر می شناسند، از این رو نسبت به این قرص های روان گردان غافلند. امروزه ثابت شده است که حشیش، ماری جوانا و سایر بنزودیازپین ها، کوکائین توهم زاهایی مثل LSD و محرک هایی همانند آمفتاین ها و جدید ترین داروی هم خانواده آن اکستازی از این دسته به شمار می روند که بسیار خطرناک تر از مواد دیگر هستند. آیا خطر به همین جا ختم می شود؟ آنچه از دید بسیاری پنهان مانده اوج سقوط اخلاقی شرکت کنندگان در «اکس پارتی» هاست. اکرم که تا شب «اکس پارتی» باکره بوده زمانی که به حالت طبیعی باز می گردد, با صحنه عجیبی روبرو می شود, درد شدیدی در بدن خود احساس می کند, از لباس هایش خبری نیست. لخته های خون را بر پاهایش مشاهده می کند. او مات و مبهوت است. بدون آنکه هیچ چیزی را به یاد آورد, گوهر عصمت خود را از دست رفته می بیند, او تا آن شب علیرغم همه خلافکاری هایش خود را حفظ کرده بود اما دیگر رویی برای رفتن به خانه ندارد, تنها راه پیش رو سیل اشک است که جاری می شود. حقیقت این است که بسیاری از آنان که مراسم «اکس پارتی» را تشکیل می دهند یا در آن شرکت می کنند هدفی فراتر از رسیدن به حالت شبه نشئگی دارند, این افراد معمولا پسران کم سن و سال و دختران زیبا روی را جذب این گونه مراسم می کنند یا خود اصلا این قرص ها را مصرف نمی کنند یا اینکه آنقدر کم مصرف می کنند که بسرعت حال طبیعی خود را باز یابند. در این موقع دیگران به حالت بیهوشی رفته اند و هیچ کنشی نسبت به وقایع بیرونی نشان نمی دهند. اینجاست که هوسبازان میدان را برای خود هموار می بینند و پسران و دختران حاضر را مورد تجاوز جنسی قرار می دهند و این تازه آغاز یک راه است. دخترانی که عصمت خود را از دست داده اند بار دیگر برای رهایی از این رنج به قرص ها و دیگر نشئه جات پناه می برند و باز دوباره آنچه نباید, تکرار می شود, و این تکرار فحشا را برای آنان طبیعی می کند, آنها یک «تن فروش» به تمام معنا شده اند... واقعیت آن است که در فضای اطلاع رسانی ایران, خودسانسوری شدید مانع از بیان بسیاری از حقایقی است که می تواند جلوی بسیاری از فجایع را بگیرد. متأسفانه تبدیل شدن پنهان کاری مسئولین به یک ارزش نیز راهی جز آنچه ایدز در این چند ساله در ایران رقم زده حاصلی ندارد. ایدز در پس اگرها و مگرها رشد تصاعدی خود را طی کرده به طوری که در طی یک سال مبتلایان آن در قم 3 برابر و در زندان های قم 23 برابر شده اند اما داروهای روان گردان امروز به رقابت با ایدز در خلق مشکل روانی برای جامعه و نسل جوان و فروپاشی اخلاقی جامعه همت گماشته است. وظیفه رسانه ها به نظر می رسد که این بار خود ابتکار عمل را به دست گیرند و بر تاریکی های این حقیقت نورافشانی کنند؛ حقیقتی که می رود جامعه را با بحرانی بزرگ روبرو سازد.
