بهانه

ای عشق همه بهانه از توست
من خامشم این ترانه از توست
آن بانگ بلند صبحگاهی
وین زمزمه شبانه از توست
من اندوه خویش را ندانم
این گریه‌یِ بی بهانه از توست
ای آتش جان پاکبازان
در خرمن من زبانه از توست ​

​

افسون شده‌یِ تو را زبان نیست
ور هست همه فسانه توست
کشتی مرا چه بیم دریا؟
طوفان ز تو و کرانه از توست
گر باده دهی و اگرنه ، غم نیست
مست از تو ، شرابخانه از توست
می را چه اثر به پیش چشمت
کاین مستی شادمانه از توست
پیش تو چه توسنی کند عقل؟
رام است که تازیانه از توست
من می گذرم خموش و گمنام
آواز جاودانه از توست
چون سایه مرا ز خاک بر گیر
کاین جا سرو آستانه از توست ​