بعد رفتنت عزیزم بس که تنهایی کشیدم قامتم خمیده از بس عشقتو به دوش کشیدم تو غم بی هم زبونی هی می کشتم لحظه هامو روی برگ های شعرم خالی کردم عقده هامو خاطرت جمع هر جا باشی توی غربت یه کسی هست خاطراتت زندگیشه اون غریبه خاطرت هست اون که تو هفت آسمونش یه ستاره هم نداره اون منم که دل خوشی شه گل من کسی رو داره مثل دیگرون نبودم سر راهتو نبستم می دونستم نمیای و چشم به جاده ها نشستم خاطرت جمع تو دل من تو حسابت پاکه پاکه این خطای دل من بود اون که افتاده به خاکت تو روزهایی که نبودی نمی دونی که چی کشیدم صبح تا شب زخم زبون از هر غریبه ای شنیدم گل من سرت سلامت تو که خوش باشی غمم نیست این همیشه آرزومه پس دلیل ما طمع نیست دیگه از گریه گذشته به جنون کشیده کارم تو که خوشبختی عزیزم دیگه غصه ای ندارم
