رهايم كردي و رهايت نكردم! گفتم حرف ِ دل يكي ستّ هفتصدمين پادشاه راهم اگر به خواب ببيني، كنار ِ كوچه ي بغض و بيداري منتظرت خواهم ماند! چشمهايم را بر پوزخند ِ اين آن بستم و چهره ي تو را ديدم! گوشهايم را بر زخم زبان اين آن بستم و صداي تو را شنيدم! دلم روشن بود كه يك روز، از زواياي گريه هايم ظهور مي كني! حالا هام، از ديدن ِ اين دو سه موي سفيد آينه تعجب نمي كنم! قفط كمي نگران مي شوم! مي ترسم روزي در آينه، تنها دو سه موي سياه منتظرم باشند و تو از غربت ِ بغض و بوسه برنگشته باشي! تنها از همين مي ترسم!?
